30. јануар 2017.

ZAČUĐUJUĆE






ZORAN M. MANDIĆ

ZAČUĐUJUĆE

(prilozi za raskrinkavanje religije nepotrebnog)

Začuđujuća je upornost šta se sve
dešava izvan zidina Poezije i sa
koliko se upornosti  kite njeni rubovi
memoarskim paralaksama
tricama i kučinama sećanja na ulogu o
postojanju akcionog samoponašanja
Na ivici nervnog šoka jezika borba za
prednostima u rečima i sintagmama
poražavajuće je oskrnavila svet ideja na
koje se ti isti ratnici pozivaju spomenima
debelog Baha i savetnika policijskih stokuća
nepomračenog Ničea i njegove odane sestre
misterioznog Hristosa i zagonetnog
Anđela Glasonoše
svemogućeg Tesle i nedostižnog Dostojevskog
Začuđujuće da se piktijasti opseg te upornosti označava
rečju – roman
posrnućem moći duha govora u  prestonicama lične istorije
među nepristojno obrdanim kvakama na vratima pisarnica
Metafore
Tik uz bolničke krevete obolelih glagola
Poludelih prideva
Malokrvnih predikata
razobručenog pravopisa gramatike urina
Na selima nenaoružanih poreskih obveznika Apokalipse
Naoružanih uredničkih strvina
poniznih slikara portreta anatomski nedovršenih lica
Kritičara
Gluvonemih estetičara Muzike
Smešnih upravnika Harmonije
Podvižničkih budala Astronomije
Gadova iz priča L. N. Tolstoja o anatomiji korupcije među uzansama
reputacija sukobnika interesa
Hej
I
Sve to usred nevinog stanja magle na raskrsnicama
obojenim suncem poezije u radionici smećarskih metala
šizofreničnog kraha prozirne stvarnosti sa upalom pluća mozga
Tesla se sa besmrtnim grohotom ironije podsmevao njegovim
današnjim biografima
Neznalicama nudio čitanje otkrovenja iz kafkijanskih zaveta
napuštenih  jazova i mostova nedovršenog jezika
nedisiplinovanih semantičkih karcinoma iz filozofskih diskursa o Bogu
Jevanđeljima i knjigama napisanim u
Njegovo ime
Dole na dnu strpljive svete vode koren drveta života poezije sačuvao je obilja
vatre i zemlje i kiseoničnog vazduha
Upropašteni dijalog zelene gravitacije sa žutom mesečevom hemijom usred stroja
legije nasamarenih nesrećnika predvođenih Cezarom i Napoleonom
siflističnim graničarima bezumlja promašenog globusa neznanja o identitetu
skakutavog cvrkuta vrabaca na pesku vremena posle Homera
Pitagorenih brojeva  
Šekspira u
Karavađovoj poslastičarnici sa Davinčijevim kodovima
Botičelijevim školjkama
Neki od njih prestaše pametno na vreme da zameraju overenim izrekama smrti
Izgubili su se sa pokupljenim prnjama i dronjcima u nepoznatom pravcu
linija iluzije
Za sobom ne ostavivši nijedan roman o praksisima nade u sumnju
Niti ne pristojno zaviriše u podatke o utiscima paradno im postrojene
Budućnosti pred zidom slinavih noseva
Ali kuda sa jadnim romanoskribomanima
Zakasnelo pitanje Platonu
Lovcima na jazavce i zmajeve pred sudom

Bože pravde ukini roman